ebratha
عبرتها

بسم  الله الرحمان  الرحیم

 اینجا  یگ  دکان  است  نه  یک  دکان   یک  قبری  است  قبری  سوت  و  کور  ،نه  قبری بلکه فبرستانی  گه  ارزو هایم  را یک  بیک  در  ان  دفن  کرده  ام .

گاه گداری یک  مشتری  از  راه  میرسد  و  نگاهی  به  در  و  دیوار  مغازه  و  کتابها  میکند و  بعد  هم  راهش  را  میکشد  و  میرود .

الحمد لله  از  ان  مشتری  ها  که  هر  کدامشانم  دک  و  پزی  دارند  و  قک  و  قیافه  ای    اینجا  خبری  نیست   اینجا  یک  محله  فقیر   نشین  است .  محله  گلکوب  که  الان  تقریبا وسط  شهر  شیراز  قرار  کرفته  است  فقر  از  در  و  دیوار  میبارد   باران  اتفاق  است  که  میبارد.

گاهی  انسان  مسایلی   میبیند  که  نمیداند  بخندد  یا  گریه  کند برخی  مغازه  های  اطراف  هم  حال  و  هوای  غیبی  است .

روابط  بین  بازاری  ها  کاسب  کارها  از  بده  بستانهایشان  ،  نان  قرض هم دادنشان ، حرف  زدنهاشان ،بگیر تا  سر  و کله  زدنشان با  مشتری  های  جور واجور .  نوعی  بذله  گویی  که  بینشان  رواج  دارد  تا  دست  انداختن  مشتری  و  راهگذر

حرف های  عامیانه  شان  و  حرفهای  عارفانه  شان    خلاصه  شهر  فرنگ  است  و  از  همه  رنگ

داشتم  از  زندگی  خودم  میگفتم که ده  ها  بار  به  گوش  این  و  ان  خوانده  ام

گاهی  دلم میخواست  رل بازی  کنم   مثل  تئاتر  و  سیسنما  و  از  این قبیل

گاهی دلم  میخواست  نویسنده  ای  شاعری   محققی    استادی  بشوم 

مثل  گنجشکهای  اول  بهار  که  ارام  و  قرار  ندارند  و  مدام  ورجه  وورجه  میکنند   و  از  این  شاخه  به  ان شاخه  میپرند    یا  اگر  روی زمین  هم  که  هستند  جفت  پا  میپرند  هیچ چیزی  مثل  گنجشکها  ادم  را  به  وجد  نمی  اورد

ریز  و  ظریف  و  با  ادا  ها  و  حرکات  جالب  و  باور  نکردنی تنها  حیوانی  که  یک  کمی  حرکاتش مثل  گنجشک  هاست  زا غچه  یا  زاغی  هست . بگذریم 

همه  کاری  را  امتحان  کرده  ام از  بار  خالی  کردن  تا  عملگی  و  کارگری خرج  و  مخارج  زندگی  بد  جوری  دست  و  بال  ادم  را  میبندد .  ما  را  به  این  طرف  و آن طرف  میکشد   جوری  میشود  که  گیج  میشوی  خودت  هم  نمیدانی  چکاره  ای  و  چکاری  ازت  بر  می  اید .

امروز  دیگر  از  آن  همه  جنبش  و  شور  ونشاط یک  دل  افسرده  و  بی  طپش  مانده  ته  کاسه  .

دیگر  خو  کرده ایم  به  تنهایی  و  کاغذ و  قلم و

حالا  دیگر  اجاقمان  سرد  شده  است  و  ما  مانده  ایم  که  ارزوهای بزرگ  خود  را  بشماریم  و  آه  بکشیم

 

                                                           2                                بخش

 

 

از  دو  حال  در  نیست  یا  ما حرف زمانه  را  نمیفهمیم  یا  زمانه  حرف  ما  را  .  به  هر  جهت  امروز  دلم  سنگین  است    و  احساس  میکنم  من  هم

پشت  زمین  سنگینی  میکنم

همین   ارزو  های  بزرگ و  دست  نیافتنی  که  بسیاری  از  عزیزان  نویسنده  و  شاعر  به  ان  دست  یافته  اند بلکه  بالاتر  از  آن  که من  فکرش  را  میکردم .

  از  این  جهت  شادم که    الحمد للله    وضع  فرهنگ  ایران  رو  به  پیش  است و  غصه  ام  میشود که چرا  من درآن  سهمی ندارم

دست  به  قلم که  میشوم انگار  دنیا  را  به  من  داده  اند  احساس  خوبی  به من  دست میدهد   احساسی  که  را  از  پو چی  و  دلمردگی  نجات  میدهد

احساس  میکنم  کسی  هستم  و  وجودی  دارم

چرا  که  نوشتن  عموما  همان  حرف  زدن  است  منتها  با  تعقل  با تانی  و  شمرده  شمرده  و  این  چیز  خوبی  میتواند  باشد.

من  هنوز  هم  میتوانم  به  ارزو  هایم  دست  یابم  به    کمک   بچه  هایم  که  همین  کلمات  من  هستند  روی  کاغذ  سفید و  پاک  و  بی  انتها  متولد  میشوند  و  شروع  به  نفس  کشیده  میکنند و  من  در  میان  انها  که  مرا  قبول  دارند  احساس  شادی  غیر  قابل  وصفی  دارم .

گر  چه  از  چند گاهی  وقتی  به کاغذ  های  سیاه  شده  مینگرم  که چاپ  نشده  و  راهی  میان  مردم    بازار  نیافته  اند  و  مشتریی  ندارند    داغ حسرت  بر  دلم  مینشیند   و  من میمانم  و  تنهایی  و  تنهایی  ..

میدانید  اکثر  مواقع  به  این  مساله  و  نتیجه  میرسم  که  عیبی   در  کار  من  است   در  کار  خودم  کسی که  خودش  را نشناخته و  جهان  و  زندگی  اطرافش  را  نشناخته  چه  دارد  که  بگوید  و  چکار  دارد  که  بکند؟

من  تعجب  میکردم  دوره پهلوی  عده  ای  برای  نویسنده  شدن  به  کاباره  ها ومراکز فساد  میرفتند  و  یا  میخواستند  در  حالت  مستی  و  کفر و  نشئگی  چیز  بنویسند .

یا  پای  صجبت  افراد  دله  و  بی سواد  و  بی  ایمان  و  لات  مینشینند  که  سوژه  پیدا  کنند  .

و  اخیرا  هم  عده  ای به  دهاتی  بودن  و  روستایی  بودن  و  جهل  و  خرافات  خودشان   افتخار  میکنند  و  میبالند .

  اینها  نشانه  خوبی  نیست که  مثلا  فرهنگ  روستایی  بشود  فرهنگ  عمومی  و  غالب..  البته  اینجا تصور  نشود  که  خدای  نکرده  منظورم  توهین  کردن  به  اهالی  روستا ها  است  خیر .

مثال  دیگری  عرض  کنم  فرهنگ  عوام  بخواهد بشود  فرهنگ  دانشگاهی  و  این  فاجعه  است  بلکه  فرهنگ  داتشگاه  بر  فر  هنگ  عوامانه  باید  غالب  شود  و  غالب  باشد

ما  عمرمان  را  مفت  باختیم  ما  اهل  حساب  و  کتاب  نبودیم  همه  چیز  برای  ما  حکم  اب  و  نان  داشت   همه  کس  برای  ما  معنی  منفعت  و  سود  داشت اگر  میتوانستیم  گوشه  و  کنار   قضیه  سود  و  منفعتی  برای  خود  دست  و  پا  کنیم    دور  و  بر  قضیه  را  میگرفتیم .                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

 

 

 

والا  مرگ  که  نداشتیم  اخرش  هم  از  یار  باز  شده  به  نگار  هم نرسیدیم سرو  ته  زندگی مادر  همین  خلاصه  شد  تا  بعد از  این  چه  شود و  خدا  چه  خواهد

عرض بنده  این  بود   ان  موقع  که  انقلاب  شد ما  سرمان  به  کار  خودمان  بود   راست  و  حسینی  گر  چه  ان  سیل  جمعیت که  میدیدیم  قند  توی  دلمان آب  میشد  و  شکر  خدا  میکردیم  از  چیز  های  هر  گز  ندیده  و  هر گز  نشنیده   اما ما  کجا  و  انقلاب  کجا ؟

خلاصه  کلام  فقر و  نداری  بد  جوری  بیخ گلوی  ما  را  گرفته  بود   و ول  نمیکرد

یا  دعوای  نان  بود  یا چیزی  از  همین  قبیل   و  اخرش  هم  همین  فقر  کمر  ارزو های  ما  راشکست  و  جوانیمان  ر ا به  باد  داد .

بله  خیال  خام  ما  را  به  در  یوزگی  به  هر  مکان و  هر  شخص  کشاند پای  هر  استاد  بیچاره  دانشگاه  زانو  زدیم  به  هر  مسجد و  تکیه  و  جلسه  ای  رفتیم  لای  هر  کتاب  و  ورق  ره  ای  را  باز  کردیم به  هر  شهر  و  دیاری  سرزدیم به  هر  شغل و  کاری  تن  دادیم   اما نبود که  نبود نگرد  که  نیست

بله  اخرش هم  دست  خالی  و  نا  امید  و  سر  افکنده  و  خجل  برگشتیم  سر  جای  اول

شرح  این  سر گشتگی  ها  هفتاد  من  کاغذ میشود  که  گناهی  بود  که  از  ما  سر زد و  خدا  ببخشد  که  کریم  است

به  قول  حافظ  از درس و  بحث  مدسه  ام  حاصلی  نشد   نه  به  علم  و  کمال  و  فضیلتی  رسیدیم  نه به  پول و  ثروتی  نه  به  مقام  و  شهرتی   لا  علاج  علی  ماند  و  حوضش

خیلی  ها جسارت  نباشد  به  خیلی  چیز  ها  رسیدند   یا  لااقل  برخی به  بعضی  چیز  ها  رسیدند   اما  ما هر  چه  زور  زدیم  کارها  خرایتر  شد

بد  از  بدتر  شدخدایی  مایه  مان  کم  نبود  تلاشمان  هم  خوب  بود پرستیژ  نداشتیم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فلان  کاسب  ادعا  میکند  که همپایه  دکتر  متخصص  است   نه  خیال  کنید  شوخی  میکنم جدی  جدی    میخواهد مزد  یک  کار  یک  ساعته  اش   را  با  هم  پایه  دکتر  متخصص  بگیرد

 

یکی  از  همسایه  ها  امده  بود ناودان  خانه   اش  خراب  شده  بود  یکی  از  کاسبها  را  برده  بودمبلغی  گذرانده  بود  یکی  دیگر  را  برده بود با  ثلث  ان  مبلغ   سرو  ته  قضیه  را  هم  اورده  بود اینجا محله  فقیر  نشین  هاست  بایستی  یک  جوری  سر  و  ته  قضیه  را  جوش   داد    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بخش4

القصه  یک  وقتی  دلمان  لک  میزد  که  بشویم  استاد  دانشگاه  این  عیال  بیچاره  هم  چه  وعده  ها  به  خودش  نداده  بود . اما  نشد  که  نشد میگفتند فلانی  با  کسی  نمیسازد   راست  هم  میگفتند شاید  البته  کسی  که  هزار  چاله  چوله  توی  زندگی و  خصو  صا ت، توی  دلش  هست    یعنی  با  خودش  هم  نمیسازد  چگونه  با  این  وان  بسازد .

اخر  سر  همه  سگ دو  زدنها رفتیم  گوشه  مسجد   و  گرفتن   دامن  ائمه  اطهار  علیهم السلام   انجا  هم  یک شیر  پاک  خورده  ای  امد  سکه  یک  پولمان  کرد .  ما  از  رو  برو  نبودیم  که  نبودیم   خدا  عاقبتمان  را  بخیر  کند   گاهی  راستی  راستی  حو صله  ادم  سر  میرود .

شعر  میگفتیم  و  دلخوشی ام  شده  بود ورق  زدن حافظ  و  سعدی  و  شاعر  ها  ،  گاهی  هم  نویسنده  ها   ان  هم  دیدیم  پیامبر  خدا  میفرماید  من  شاعر  نیستم و  بعضی  اوقات  هم  خبر  کراهت  زمانی  ووو

گذاشتیم  کنار  ،  یا  کمتر  سراغش  رفتیم  گاهی گاهی ...

داستان  سر  هم  میکردیم خیالات  خود  و  این  و  ان  را  گسترش  میدادیم .  دیدم  میگویند  این  هم  بافتنی و  دروغ است   حالا  چه  کنیم .

میخواستیم  نوحه  مداحی  کنیم  دیدیم  الی  ماشائ الله  این  کار  را  کرده  اند   و  چه  شعر  های  نابی    ان  هم  علی  القائده  انگیزه  مان  کمتر  شد

دست  اخر  هم  رفتیم  سراغ  مهر و تسیبیح  و  جانماز  و  قبله  و  محراب    این  دلخوشی  هم  پایه  های  لرزانی  داشت  که  در  روایات  امده  بود   دانشمندی  که  از  او  سود  برند  از  هزار  عابد  بهتر  است .دوباره  میرسیدیم  به  نقطه  اول .  کار  میکردیم  قاتق  نانمان  بشود  میشد  قاتل  جانمان . زندگی  بالا  و  پایین  زیاد  دارد  اول  جوانی  میگفتند کار  نیست  مغازه  زدیم  دوسه  تا  کار  افرینی  کردیم تا  جوانان  غیور  کار  کنند  کسی  برای  خودش  یا  کشور  کار  نمیکند.

می  امدند و میرفتند  پول  هم  بود   خیر  و  برکت  نداشت  ته  اش  چیزی  نماند .

خدا  5  تا  بچه  قد  و  نیم  قد  به  ما  داد  که خرج  و  دخل  ان  مشکل  بود

اخر سر  یکی  از  دکانها  ماند با  کسادی  و  بیکاری که مدتها  ندانستیم  چه  بکنیم .

حالا  افتادیم  توی  هچل  .

گاهی  این  طرف  و ان طرف  کاری  پیدا  میشد چند  روزی چند  ماهی  سر عذرم  را  خواستند زیر  پایم  را  روفتند  زیر  ابم  را  زدند 

کاشکی  یکی  از  اینها  تلنگری  عیبی  ایرادی  ارشادی    از  ادم  میگرفت    انگار  در  های  دنیا  را  به  رویم  بسته  بودند.

یک  نصیحتی  میکرد همه  کاری  میکردند   اخر  سر  هم  حلال  بودی  میطلبیدند بدون  اینکه  بگویند  از  چه  حلال  بودی  میطلبند .

خدایا  اگر من  ظالمم مرا خوب  کن و گرنه  خدایا  داد  مرا  از این  سنگ  دلهای  بیرحم  بستان که نه در  جوانی  به  من  رحم  کردند  و  نه  در  پیری   امین

گر  چه  امروز  این  کاغذ  های  سفید  را  سیاه  میکنم   میبینم  بزرگیت  را  همه  جا  نشان  دادی   و  بسیاری از  این  رقیبان  را  درسهای  حسابی  دادی

و  داد  مرا  از  انها  گرفتی ولی خدایا  این  دل  زجر  دیده  و  مصیبت  دیده   را  هم  به  جلال  و  عظمت  خودت  مرهمی  بگذار  که از به خاک  نشستنان  ظالمان ما  طرفی  نبستیم  و  فندقی نشکستیم.  شادمانی  ما از عدلی

بود  که  اجراشدبدست  تو  بدست  قاضی  ای  که  تو  بودی  و  فرمانی  که  تو  راندی  و  قدرتی  که  تو  داشتی    و  الا  از  هیچ  کدامشان  کینه  شخصی نداشتم   بحث  بر  سر  اجرای  قانون  بود  و  ضوابط 

 دلمان  خون  بود  که  نه اهل   قم  هستیم  و  نه  از  اهل  کاشان  نه  اهل  برامکه    نه  از  گدایان  فقیر     و  از  غنی  دین  دار  و  بی  دین  انگار  دل  خوشی  از  ما  نداشتند  چه  بیسواد  چه  با  سواد

زنجیر  اخر  عدلمان  دعا  بود   و  ثنا  که خدایا  تو جورش  کن   ان  هم  که  عاقبت  بی  ادبی  کار  دستمان  داد

و  حرفهای  مفت  و  زیادی که  کار  ما  به  رسوایی  کشید و  بسا  بزرگان   رنجیدند  و  کو چکتر  ها  خندیدند و  خیلی  ها  فریادشان  به  اسمان  بلند  شد   خدایا  خودت  بداد  برس .

عالم  غیب  کجا  ادم  پر  عیب  کجا هنوز خاک  گود  زور  خانه  را  نبوسیده  ادعای  پهلوانی  میکردیم

هنوزنرمش  نکرده  و  چرخ  نزده  هوای  بلند  کردن  تخته  و  کباده  و  میل  گرفتن و  چرخ  زدن  به  سرمان  زده  بود .   که  یک  هو  دیدیم  ابروی  ما  عین روغن  ریخته    شده  و  دیگر  هم جمع  شدنی  نیست .

دوست  و  اشنا  هر  که  اومد او  را  گزیدیم و  کنج  خلوت  و  عافیت  .

هنوز  هوای  روشنفکری و  روشنفکر  مابی    در  سرمان  بود و  دست  از  سرمان  بر نمیداشت خدایا  تو  خودت  رحم کن

عهد کرده  مثل  وامدار  است  عهد  ها  کرده  نپاییدیم    نذر  ها  کرده  ادا  نکردیم  وامها  گرفتیم  بر  گر  دنمان  است    این  بود خلاصه  ما  وقع.



...

طبقه بندی: بدون دسته
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه نوزدهم تیر 1398 توسط مهرداد عزیز آبادی | بدون نظر

   پرواز معنوی  امام  علی  ع    همواره ابعاد  مختلفی  مثل  دانش  و  دین  و  محبت  و  جنگ 

و  دارای  ابعاد  مختلف  و گاه  متضاد  بوده  است ....

   زینجا  برو  این  اسمان  هر تو  تنگ  است       پرواز  کن  پرواز  با  ایمان  قشنگ  است 

حتی  کبوتر  جوجه ها  پرواز  کردند                ماندن  برای  طایران  البته  ننگ  است 

بالی  بزن  در  اسمان  معنویت                       رنگین  کمان   زتدگانی  رنگ  رنگ  است 

کی  صلح  می  اید  درون  رگ  رگ  تو             بهر  چه  استعمار  در  دنبال  جنگ  است

موشک  چه  می  ارد  برای مردم  ما ؟     ارامش  ما  محو  باروت  و  تفنگ  است 

برخی  تمام  فکرشان  توپ  ست  و  تانکست     برخی  تمام زندگیشان  چوب  و  سنگ   است   

 



...

طبقه بندی: بدون دسته
نوشته شده در تاریخ پنج شنبه سیزدهم تیر 1398 توسط مهرداد عزیز آبادی | بدون نظر

بسم الله  الرحمان  الرحیم 

الحمدلله  رب  العالمین  و  صلی  الله  علی  محمد  و  اله  الطاهرین .

 

                                       صوفی

                                 8                               

خیریه حسین  بن  علی ( ع)  خیابان  کارگر-  تلفن 7392521و09173014150

بسم  الله  الرحمان  الرحیم 

صوفی 8

با  گفتن کلمه  صوفی  امروزه  در  وحله اول  نام  مولوی  به  ذهن  می  ٌٌٌٌٌٌٌٌآید  گر چه همانگونه  که  در  گفتار   های پیشین  نقل  شد  تاریخچه  این افراد  به  زمان  حضرت  علی ع  باز میگرددوعده  ای  سعی دارند  بابا  طاهر  عریان  و عده ای  از  شعرا  و  نویسندگان  را  در  این  جرگه وارد کنند .

بحث بر  سر  این  شاعر  تقریبا  زیاد  است  و  از آنجا که از  جهت  فکری و  شعری  اشعار  نسبتا خوبی  هم  در  نوشته  های  این شاعر یافت  میشود عده  ای به صورت  مخالف    و عده  ای  هم  موافق دارد .

در  هر  صورت نقش این  شاعر  از  بدو  پیدایش  تا  کنون در  صحنه  ادبیات  پر  رنگ  و  غیر  قابل  انکار  است بنا  بر  این  شناخت  این شاعر  برای کسانی  که به  تحقیق  در  ادبیات  و  فرهنگ  و  شعر  دست میزنند  مهم  است.

و  این  سوال  پیش  می آید  که  آیاواقعا او  صوفی  بوده  یانه  ؟  آیا  منظور او  از گفتن  این  اشعار  ترویج  صوفی  گری  بوده  یاهدف  دیگری  داشته  است .

بالاخره  سوالاتی  به  ذهن  متبادر  میشود که  پاسخ  بدانها  چندان  هم  ساده  نیست

این  نکته  روشن است  که  خود  و  پدرش  درس  فقاهت  را  خوانده  و در  سلک  علما  و  عالمان  دینی  بوده  اند  و  مایه  های  دینی  اشعار  او  از  اینجا  بدست  می  آید .

نام  پدرش  محمدبن  حسین معروف  به  بهاء  ولد  و  مشهور  به  سلطان  العلماء  ست   و  در  سال  604  ه-ق- متولد  شده  است .

قصه  ها  در  حواشی  این   شاعر  زیاد  است  .  از  این  جمله نوشته  اند  که  در  کودکی  عطار  نیشابوری  او  را  دیده  و در  باره  او  گفته : (( دیری  نپاید  این  کودک آتش  در  جان  سوختگان  خواهد  زد .))ص

دیگر  صوفی معتقد  است  که فخر  رازی  با پدر  او  دشمنی داشته  و  این  ولی  خدا  را آزرده  است  و  دل  او  را  به  دردآورده  است .  به  نحوی  که عزم  سفر  حجاز  میکند  و  از آنجا  به  قونیه  در  حوالی  مصر  و  سوریه   مسافرت  میکند  و  در آنجا  رحل  اقاامت  می  افکند .

در  اینجا  طرفداران  صوفیه  معتقدند چون  پدر  مولوی  دل آزرده  شده قوم  تاتار  به  ایران  حمله  میکند و  آن همه کشتار  و  ویرانی  و  غارت  و  وحشی  گری  راه  انداخته  است  که  پشت  هر  ایران  و  ایرانی  را  میلرزاند 

این  اندیشه واقعا عجیب  و  باور  نکردنی  است  که خداوند به خاطر  هیچ  پیامبر  و  ولی  و  معصومی یک  کشور  را  به  این روز  نمی اندازد   ولی  به  خاطر  او  این  کشور   از غم  و  ناراحتی  بهاء ولد  در  این  کشور بر  پا  میشود .  این  موضوع  را  در  کتاب  شرحی  بر  وصیت  مولانا نوشته  ابولفتح  عرب  آمده  است.

باعزیمت  او  غم  دل  و  اندوه  نهانیش در  قالب  سپاه  مغول  آراسته  میشود و  صف  به  صف به خوارزمشاهیان  حمله  ور میگردد  و  تار و پود آنان را  به  باد  تاراج  میدهد. ص 29

در  این  بحث؛ مستقیما  دل  حضرت  بهاء  ولد است که  دنیا  را  خراب  میکند  بلا واسطه بگذریم

سید برهان  الدین  به  قونیه  سفر  میکند   واله  و  شیدایی او  نشان  میدهد  وبه  دیار روم  میرود و  از  قضیه  فوت  بهاء  ولد  یک  تراژدی  میسازند   پس برهان  الدین  همه صوفیان  آن  منطقه  را از  جمله  مولوی  را  به  امر و  حکم خود  میخواند .

و  مولوی  9سال تحت تعلیم و  ارشاد  جناب  برهان  الدین بوده  است  .   و ظاهرا   مدتی  هم  تحت  تعلیم کمال  خجندی    بوده  است .

پس  با اشتیاق  زاید  الو صفی به  دامان  شمس  پناهنده  میشود    و  از آن  پس  بی  پروا  و  علنا  به  شاعری و  سماع  میپردازد . ص37

روزی جناب  شمس  مولانا را  در  بازار  دید  که  بر  استری  سوار  بود  و  از  او  پرسید روش  شما  در  علم  چیست ؟  مولانا  گفت   علم و  شمس  گفت  :  علم آن  است که ترا  به  معلوم  برساند   و  به  شاهرا ه  حقیقت  کشاند .

  و  از آن  عجیب تر  این  که مولانا کنار  حوضی  نشسته  و  شمس  وارد  میشود   و  کتابهایی  در کنار  مولوی  است  که  شمس  آنها  را  در آب  میریزد مولوی  شروع  به بد  گویی  و  فحاشی  میکند   شمس  کتابها  را  از آب  میگیرد   بی  آنکه کتابی  خیس  شده  یا  از  بین  رفته  اشد   حالا جناب  شمس  معجزه  میکند بحثی  نیست  اما  حالا  برداشت  نویسنده  فاضل  را  ببینید .

((هم  از  این  روکنج  عزلت  گزید  (خانقاه  )  و  حرم  خلوتیان  را  بر  جمع  یاران  ترجیح  دادو  با  شمس بداخل  غار خموشی  (بی  منطقی) و  منزلگاه  حال  و  وجد  و  سماع (  لا  ابا  لیگری)  خزید   و  درس  و  بحث  که  بوی کثیف  قیل  و  قال  (علم  و  دانش )از آن  بر  میخاست    را   رهانید))  ص39

عجیب  این  که نویسنده  هم  با  همه  تفرق گویی  مطالبی  را  بیان  میکند  که  چندان  با  مذاق  و  ذائقه  اهل  تصوف  جور  در  نمی آ ید.  ببینید .

((بالاخره  مردم  و ا جتماع  این تغیر  ناگهانی  مولانا  راجز برنامه  شوم  شمس  علتی  نیافته   زبان به  تشنیع  وخواری  او میگشایندو شمس  مجبور  به  فرار به  سوی  قونیه  میشود ))ص

متاسفانه  مولوی  از  برنامه  خود بر  نمیگردد و  شروع  به  پرخاش  و  بد  رفتاری  و  اهانت  به  مردم  میکند   پسر  خود  را  هم  بدنبال  شمس  میفرستد .

  شمس  باز  میگردد  اما  دوباره  همان  طعنه  ها  و  سخره  ها  ر ا  میبیند  و  میشنود  و  تهدید  میکند  که  دوباره  میرود .

این  بارخود  مولانا  با  عده  ای  از  صوفیان  به  شام  رو  میکند  و مطرب  دعوت  میکند  و  میرقصند  و  به  قول  خودشان   روز  ها  به  رقص و  شبها   را  به سماع  میگذرانند .

گویا  پس  از مدتی  مولوی شیفته  جوانی  به  نام  صلاح  الدین  زرکوب  میشود شغلش  زرکوبی  است  و  سوادی  هم  ندارد مسلم  صوفیان  و  غیر  صوفیان  بهانه  گرفتند .

 صلاح  الدین  بیمار  میشود  و  میمیرد   و  صوفیان  در تشییع  او  طبل  و  دهل  ودف  میزنند .  

مولوی  هم  در  سال672  یک شنبه  در  روزی  برفی از دنیا  میرود .

اما  ادعا  های  صوفیه تازه  شروع  میشود آنها  ادعا میکنند که  مشرکان      مسیحیان و کلیمیان   همه  او رااز خود  میدانند . . آنها  مثنوی  را بزرگترین اثر  تصوف  میدانند  و  گاه  و  بیگاه  خود را  به خواندن آن  سرگرم  میکنند.

این  بحث  هایی  که  راجع  به  تصوف  میشود ربطی  به  عرفان  ندارد ما  در  اسلام  عارف  داریم   عرفان  هم داریم  کرامت  هم داریم  این  صد  در  صد  است  .  ما  در  این  هیچ شک نداریم اما  اینکه  تصوف  را  عرفان  بدانیم  این  غلط  است .  یا   منحصراصوفی  را  عارف  بدانیم  این  بد  است   این غلط  است .

دلی که  یاد  تو  دارد همیشه  غمگین  است                                                                                                                          که   که بار عشق  کشیدن  همشه  سنگین  است

فراق  روی  تو جانسوز  و  خانمانسوز است                                                                                     و و صال  روی  تو  در  یک  کلام  شیرین  است

به  خاک  حوالت  ما  میدهی  عجب  دارم                                                                                                نه   که این  جواب  سزاوار  یار  دیرین  است

هزار  دشمن مست  از  کمین  برای  منند                                                                              نصیب چشم  من  از  خوشه  های  پروین  است

شکایت ازتونخواهم به پیش قاضی برد                                                                                         که ا لتماس  بغیر  تو  تلخ  و  ننگین  است

به بارگاه تودرفقرواشک وخونین دل                                                                                       به  از حکایت  این  سفره های رنگین  است

 

 

  به  خیال  من  نگنجد  که  روم  به آفتابی                                                                                                  نماند  از  فراقت قدری  توان  و  تابی

شب  اگر  روم  به  بستر  به  امید  و  آرزویی                                                                                     مگر  خط  تو  بینم  به  سحر  گهی  به  خوابی

شب  ظلمت  است  و  رندان پی  کویی  و  سبویی    

من  مستمند  و  مفلس  پی  ماه  و  ماهتابی

کسی  از  پی  قیامت  زتو  میکند  سوالی                                                             دو  لبت  نظاره  دارم  که  چه  میدهد  جوابی

بکشد  اگر  رعیت  به  بلا و  محنت و  غم                                                                    به  از این بود  که  گیرد  ز  عبید  خود  حسابی

توکریم  واز کرامت چه عجب دهد  امانی                                                              برهد  گناهکاری  ز  غمی  و  اضطرابی 

وی  اگر  نه  سجده  دارد نه  رکوع  در  جماعت   

  به  گمان  من  زجهل  است  و  فتاده  در  سرابی

 

 

   عشق 10

عشق میورزی  و  انگه  ایه  از  بر میکنی    

   دردمی  نوشی  و باخلق  خدا جر میکنی 

استان  تست  اری معدن صلح  و  صفا       

    پس چرا  با  عاشقانت مهر  کمتر میکنی

تاج میبخشی  بدین  دیوانگان  بی هنر 

        لیک اهل  عشق  و مستی  را نگون سر میکنی

من  نمیگویم که خوبم  لیک  این اعداچرا 

       هر چه میگویند تو هرروز  باور  میکنی

 نازنینان را چرا  از  خانه بیرون میکنی   

     نا  کسان را  در  قبا  و  جیب  پر  زر  میکنی 

من  نفهمیدم خدایی؟  بیخدایی ؟ ناخدا ؟    

        بس که میگویی و  انگه گوشها کرمیکنی

 فتنه گر  گر  نیستی  بر جان  بیماران  متاز

     گه  دوا می  اوری  گه حال  بدتر  میکنی 

 

 

 



...

طبقه بندی: بدون دسته
نوشته شده در تاریخ شنبه دهم فروردین 1398 توسط مهرداد عزیز آبادی | یک نظر

خدایا اهل بینش کن تو ما را
شنو یا رب صدای قلب ما را
پناه آوردم این در از جوانی
شکسته قلب و مسکین آمدم من
مگر پیش خدایی جز تو رفتم
که محرومم ز عزت در زمانه
اگر خوارم کنی کو یار ما را
همیشه بر سر سفره‌ی تو هستم
ببندی گر تو امیدم از این در
امید از غیر تو باید ببندم

 

درخت آفربینش کن تو ما ر ا
مناجات شب و فصل دعا را
به امیدی که در پیری نرانی
به چشم و اشک خونین آمدم من
مگر مدح کسی غیر از تو گفتم
بدنبال غریبانم روانه
غضب گر می‌کنی پس کو مدارا
نمک خوردم نمکدان را شکستم
شود خوشحال ان خصم پیامبر
توام بنما کدامین ره پسندم



...

طبقه بندی: بدون دسته
نوشته شده در تاریخ شنبه سوم فروردین 1398 توسط مهرداد عزیز آبادی | بدون نظر

 به  چه تو  سپرده ای  دل ، چو  به  ما  نمی سپاری

تو  به  خلق  میدهی  دل  به خدا  نمی سپاری 

   دل  دردمند  ما  را  که  شکستی  اشکارا 

  به  هزار حرف  خستی     به  دوا  نمی سپاری

کرمی از  انچه  کردی  تو به  ان  پسر  یهودی 

 درمی  زبهر  پوشش  به  گدا  نمی سپاری 

هله  ای  عزیز  خوبان    ز  تمام  ماهرویان 

  به فنا  سپرده  ای  دل به  بقا  نمی سپاری 

تن  نازک  هوس جو  که  بدان  گرفته  ای خو 

  به  گناه  می  سپاری  به  بلا  نمی سپاری  



...

طبقه بندی: بدون دسته
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه دوم آبان 1397 توسط مهرداد عزیز آبادی | یک نظر
مرجع دریافت ابزار و قالب وبلاگ
By Ashoora.ir & Blog Skin
قالب وبلاگ