ebratha
عبرتها

 

ای  فلک گرکه  به  ما رحم نمایی  چه شود؟

چندروزی  تو  به ما  چهره  گشایی  چه  شود ؟

گر  که  اطراف  مرا  اینهمه  نعمت  چیدی   

      پس  چرا  زحمت  و  ازار  به  ان  پاشیدی

من  بلای  تو  بجان  میخرم  اما ندهی       

        من  شب و  روز امان میخرم  اما  ندهی

بزنی کوس محبت توشب وروز  مدام      

     پس چرا گشته  تهی دست من واینهمه جام 

من اگرهمدمی ومونس جان  میخواهم   

       بهر مجلس  نه و بل بهر روان  میخواهم

گر که  تنها شوم  افسوس که  دیوانه  شوم  

     سر به  صحرا  بنهم ساکن ویرانه  شوم

تو مزن  بر سر بدبخت  به  شلاق  دگر    

           مبر اورا  توز  ییلاق به  قشلاق  دگر 

این  همه جورو جفا برسرمردم تا چند؟    

       این همه  زوروخطا  برسر مردم  تا چند ؟

بگذاریددل  بنده  هوایی  بخورد        

             عسلی  شیرو  شکر  ؛  باقلوایی بخورد

 خشک نان خوردم  و  درمان  نشد  این درد  مرا  

   گاو هم  خورد  ولی شیر نیفزود  ورا

دیدم  این  راه  که  من  میروم  اسان  نبود  

    گشنگی  ، جهل ومرض  را  ره  درمان  نبود

  تو  برو  تربیت  دیو  تکبر  بنما         

      حسد و  حرص  که افزون  شده  و پر  بنما.....

 

 

 



...

طبقه بندی: بدون دسته
نوشته شده در تاریخ سه شنبه چهاردهم آذر 1396 توسط مهرداد عزیز آبادی | یک نظر

بسم  الله  الرحمان  الرحیم

روزی  بود  روزگاری  بود

شبی  بود  بهاری  بود

 کاسه  و  تغاری  بود

چتونه  ای  بچه  ها   بچه  های  بینوا

 بچه  ها  خب  چتونه ؟

  چتونه ؟ گشنتونه ؟

  سفرها تون  خالیه ؟

  چی  بگم  ای  بچه  ها

  روزی بود  روز گاری بود 

شاهی  بود  فراری  بود

نونتون  گندمتون   همه ی   آبروتون

گندم  و  ارد  و  نمک

 با  هزار  دوزو  کلک

بار  میزد  به  اسیا  ،  اسیاب  دشمنا

  چی  بگم  برایتون   چی  بگم  برایتون

شه  بی  شرم و  حیا  نوکر  فرنگیا

ندیدم  تو  قصه  ها 

خیر  نبینن  بچه  ها   خیر  ندیدن  تا  حالا

********

روزی  بود  روز  گاری  بود 

 روزی  بود  بهاری  بود

 کاسه  و  تغا ری  بود

سفره  ها نون  و  نمک

دولچه  ای  اب  خنک

 کاسه  ها  خالی  شده   .  کو  صدای  بچه  ها 

چتونه    ؟  گشنتونه ؟

حالا  هی  زار  بزنین  

  سفره  تون  خالی  شده ؟  کاسه  ها  خالی  شده ؟

شاه  دیگه  دیوونه  شد   ،  جشن  بیخود  میگرفت

کارنوال  بپا  میکرد  با  پول  من  و  شما .

کاشکی  هم  محض  خدا  ذ ره  ای  حیا  میکرد                                                                  

ملتو  رها  میکرد  ...... ،ملت  ما  گشنه  بود

جلو  این  ادما  باد  بادک  هوا  میکرد

رسیدیم  به  دروازه 

میشه  این  دروازه  تمدنو  نشون  بدی ؟

پریا  خسته  شونه  پریا  گشنه  شونه

مردمم  خسته  شونه  دیگه  دیوونه  شدن

 

********

مردمم  خسته   شدن  دیگه  دیوونه   شدن

مردمم  جمع  شدن  ، پریدن  تو ی کوچه ها

مردمم  زدن  بیرون 

همه  فریاد  زدن ، واسه ی   رفتن  شاه داد  زدن 

  ما  دیگه  خسته  شدیم   مرغ  پر  بسته  شدیم

سربازا  هم  اومدن   برای  جنگ

  تانک  اوردن   با تفنگ   

مردمو  هی  میزدن   تا  برن  به  خو نشون ..

تا  که  فرمون  ببرن  از  شاه  دیوونشون

نکنین  حساب  داره  ،هر  دونه  تیر  و  فشنگ

عده  ای کشته شدن  ،  عده  ای زخمی  شدن

سربازا  عاصی  شدن ،اومدن جزو  شما.

شاه  دیگه  فراری  شد،  کسی  راهش  نمیداد

خودشو  قایم  میکرد،   پشت  هفت  کوه  سیا

********

 

 

 



...

طبقه بندی: بدون دسته
نوشته شده در تاریخ شنبه چهارم آذر 1396 توسط مهرداد عزیز آبادی | بدون نظر
مرجع دریافت ابزار و قالب وبلاگ
By Ashoora.ir & Blog Skin
قالب وبلاگ