ebratha
عبرتها

بسم الله  الرحمان  الرحیم 

الحمدلله  رب  العالمین  و  صلی  الله  علی  محمد  و  اله  الطاهرین .

 

                                       صوفی

                                 8                               

خیریه حسین  بن  علی ( ع)  خیابان  کارگر-  تلفن 7392521و09173014150

بسم  الله  الرحمان  الرحیم 

صوفی 8

با  گفتن کلمه  صوفی  امروزه  در  وحله اول  نام  مولوی  به  ذهن  می  ٌٌٌٌٌٌٌٌآید  گر چه همانگونه  که  در  گفتار   های پیشین  نقل  شد  تاریخچه  این افراد  به  زمان  حضرت  علی ع  باز میگرددوعده  ای  سعی دارند  بابا  طاهر  عریان  و عده ای  از  شعرا  و  نویسندگان  را  در  این  جرگه وارد کنند .

بحث بر  سر  این  شاعر  تقریبا  زیاد  است  و  از آنجا که از  جهت  فکری و  شعری  اشعار  نسبتا خوبی  هم  در  نوشته  های  این شاعر یافت  میشود عده  ای به صورت  مخالف    و عده  ای  هم  موافق دارد .

در  هر  صورت نقش این  شاعر  از  بدو  پیدایش  تا  کنون در  صحنه  ادبیات  پر  رنگ  و  غیر  قابل  انکار  است بنا  بر  این  شناخت  این شاعر  برای کسانی  که به  تحقیق  در  ادبیات  و  فرهنگ  و  شعر  دست میزنند  مهم  است.

و  این  سوال  پیش  می آید  که  آیاواقعا او  صوفی  بوده  یانه  ؟  آیا  منظور او  از گفتن  این  اشعار  ترویج  صوفی  گری  بوده  یاهدف  دیگری  داشته  است .

بالاخره  سوالاتی  به  ذهن  متبادر  میشود که  پاسخ  بدانها  چندان  هم  ساده  نیست

این  نکته  روشن است  که  خود  و  پدرش  درس  فقاهت  را  خوانده  و در  سلک  علما  و  عالمان  دینی  بوده  اند  و  مایه  های  دینی  اشعار  او  از  اینجا  بدست  می  آید .

نام  پدرش  محمدبن  حسین معروف  به  بهاء  ولد  و  مشهور  به  سلطان  العلماء  ست   و  در  سال  604  ه-ق- متولد  شده  است .

قصه  ها  در  حواشی  این   شاعر  زیاد  است  .  از  این  جمله نوشته  اند  که  در  کودکی  عطار  نیشابوری  او  را  دیده  و در  باره  او  گفته : (( دیری  نپاید  این  کودک آتش  در  جان  سوختگان  خواهد  زد .))ص

دیگر  صوفی معتقد  است  که فخر  رازی  با پدر  او  دشمنی داشته  و  این  ولی  خدا  را آزرده  است  و  دل  او  را  به  دردآورده  است .  به  نحوی  که عزم  سفر  حجاز  میکند  و  از آنجا  به  قونیه  در  حوالی  مصر  و  سوریه   مسافرت  میکند  و  در آنجا  رحل  اقاامت  می  افکند .

در  اینجا  طرفداران  صوفیه  معتقدند چون  پدر  مولوی  دل آزرده  شده قوم  تاتار  به  ایران  حمله  میکند و  آن همه کشتار  و  ویرانی  و  غارت  و  وحشی  گری  راه  انداخته  است  که  پشت  هر  ایران  و  ایرانی  را  میلرزاند 

این  اندیشه واقعا عجیب  و  باور  نکردنی  است  که خداوند به خاطر  هیچ  پیامبر  و  ولی  و  معصومی یک  کشور  را  به  این روز  نمی اندازد   ولی  به  خاطر  او  این  کشور   از غم  و  ناراحتی  بهاء ولد  در  این  کشور بر  پا  میشود .  این  موضوع  را  در  کتاب  شرحی  بر  وصیت  مولانا نوشته  ابولفتح  عرب  آمده  است.

باعزیمت  او  غم  دل  و  اندوه  نهانیش در  قالب  سپاه  مغول  آراسته  میشود و  صف  به  صف به خوارزمشاهیان  حمله  ور میگردد  و  تار و پود آنان را  به  باد  تاراج  میدهد. ص 29

در  این  بحث؛ مستقیما  دل  حضرت  بهاء  ولد است که  دنیا  را  خراب  میکند  بلا واسطه بگذریم

سید برهان  الدین  به  قونیه  سفر  میکند   واله  و  شیدایی او  نشان  میدهد  وبه  دیار روم  میرود و  از  قضیه  فوت  بهاء  ولد  یک  تراژدی  میسازند   پس برهان  الدین  همه صوفیان  آن  منطقه  را از  جمله  مولوی  را  به  امر و  حکم خود  میخواند .

و  مولوی  9سال تحت تعلیم و  ارشاد  جناب  برهان  الدین بوده  است  .   و ظاهرا   مدتی  هم  تحت  تعلیم کمال  خجندی    بوده  است .

پس  با اشتیاق  زاید  الو صفی به  دامان  شمس  پناهنده  میشود    و  از آن  پس  بی  پروا  و  علنا  به  شاعری و  سماع  میپردازد . ص37

روزی جناب  شمس  مولانا را  در  بازار  دید  که  بر  استری  سوار  بود  و  از  او  پرسید روش  شما  در  علم  چیست ؟  مولانا  گفت   علم و  شمس  گفت  :  علم آن  است که ترا  به  معلوم  برساند   و  به  شاهرا ه  حقیقت  کشاند .

  و  از آن  عجیب تر  این  که مولانا کنار  حوضی  نشسته  و  شمس  وارد  میشود   و  کتابهایی  در کنار  مولوی  است  که  شمس  آنها  را  در آب  میریزد مولوی  شروع  به بد  گویی  و  فحاشی  میکند   شمس  کتابها  را  از آب  میگیرد   بی  آنکه کتابی  خیس  شده  یا  از  بین  رفته  اشد   حالا جناب  شمس  معجزه  میکند بحثی  نیست  اما  حالا  برداشت  نویسنده  فاضل  را  ببینید .

((هم  از  این  روکنج  عزلت  گزید  (خانقاه  )  و  حرم  خلوتیان  را  بر  جمع  یاران  ترجیح  دادو  با  شمس بداخل  غار خموشی  (بی  منطقی) و  منزلگاه  حال  و  وجد  و  سماع (  لا  ابا  لیگری)  خزید   و  درس  و  بحث  که  بوی کثیف  قیل  و  قال  (علم  و  دانش )از آن  بر  میخاست    را   رهانید))  ص39

عجیب  این  که نویسنده  هم  با  همه  تفرق گویی  مطالبی  را  بیان  میکند  که  چندان  با  مذاق  و  ذائقه  اهل  تصوف  جور  در  نمی آ ید.  ببینید .

((بالاخره  مردم  و ا جتماع  این تغیر  ناگهانی  مولانا  راجز برنامه  شوم  شمس  علتی  نیافته   زبان به  تشنیع  وخواری  او میگشایندو شمس  مجبور  به  فرار به  سوی  قونیه  میشود ))ص

متاسفانه  مولوی  از  برنامه  خود بر  نمیگردد و  شروع  به  پرخاش  و  بد  رفتاری  و  اهانت  به  مردم  میکند   پسر  خود  را  هم  بدنبال  شمس  میفرستد .

  شمس  باز  میگردد  اما  دوباره  همان  طعنه  ها  و  سخره  ها  ر ا  میبیند  و  میشنود  و  تهدید  میکند  که  دوباره  میرود .

این  بارخود  مولانا  با  عده  ای  از  صوفیان  به  شام  رو  میکند  و مطرب  دعوت  میکند  و  میرقصند  و  به  قول  خودشان   روز  ها  به  رقص و  شبها   را  به سماع  میگذرانند .

گویا  پس  از مدتی  مولوی شیفته  جوانی  به  نام  صلاح  الدین  زرکوب  میشود شغلش  زرکوبی  است  و  سوادی  هم  ندارد مسلم  صوفیان  و  غیر  صوفیان  بهانه  گرفتند .

 صلاح  الدین  بیمار  میشود  و  میمیرد   و  صوفیان  در تشییع  او  طبل  و  دهل  ودف  میزنند .  

مولوی  هم  در  سال672  یک شنبه  در  روزی  برفی از دنیا  میرود .

اما  ادعا  های  صوفیه تازه  شروع  میشود آنها  ادعا میکنند که  مشرکان      مسیحیان و کلیمیان   همه  او رااز خود  میدانند . . آنها  مثنوی  را بزرگترین اثر  تصوف  میدانند  و  گاه  و  بیگاه  خود را  به خواندن آن  سرگرم  میکنند.

این  بحث  هایی  که  راجع  به  تصوف  میشود ربطی  به  عرفان  ندارد ما  در  اسلام  عارف  داریم   عرفان  هم داریم  کرامت  هم داریم  این  صد  در  صد  است  .  ما  در  این  هیچ شک نداریم اما  اینکه  تصوف  را  عرفان  بدانیم  این  غلط  است .  یا   منحصراصوفی  را  عارف  بدانیم  این  بد  است   این غلط  است .

دلی که  یاد  تو  دارد همیشه  غمگین  است                                                                                                                          که   که بار عشق  کشیدن  همشه  سنگین  است

فراق  روی  تو جانسوز  و  خانمانسوز است                                                                                     و و صال  روی  تو  در  یک  کلام  شیرین  است

به  خاک  حوالت  ما  میدهی  عجب  دارم                                                                                                نه   که این  جواب  سزاوار  یار  دیرین  است

هزار  دشمن مست  از  کمین  برای  منند                                                                              نصیب چشم  من  از  خوشه  های  پروین  است

شکایت ازتونخواهم به پیش قاضی برد                                                                                         که ا لتماس  بغیر  تو  تلخ  و  ننگین  است

به بارگاه تودرفقرواشک وخونین دل                                                                                       به  از حکایت  این  سفره های رنگین  است

 

 

  به  خیال  من  نگنجد  که  روم  به آفتابی                                                                                                  نماند  از  فراقت قدری  توان  و  تابی

شب  اگر  روم  به  بستر  به  امید  و  آرزویی                                                                                     مگر  خط  تو  بینم  به  سحر  گهی  به  خوابی

شب  ظلمت  است  و  رندان پی  کویی  و  سبویی    

من  مستمند  و  مفلس  پی  ماه  و  ماهتابی

کسی  از  پی  قیامت  زتو  میکند  سوالی                                                             دو  لبت  نظاره  دارم  که  چه  میدهد  جوابی

بکشد  اگر  رعیت  به  بلا و  محنت و  غم                                                                    به  از این بود  که  گیرد  ز  عبید  خود  حسابی

توکریم  واز کرامت چه عجب دهد  امانی                                                              برهد  گناهکاری  ز  غمی  و  اضطرابی 

وی  اگر  نه  سجده  دارد نه  رکوع  در  جماعت   

  به  گمان  من  زجهل  است  و  فتاده  در  سرابی

 

 

   عشق 10

عشق میورزی  و  انگه  ایه  از  بر میکنی    

   دردمی  نوشی  و باخلق  خدا جر میکنی 

استان  تست  اری معدن صلح  و  صفا       

    پس چرا  با  عاشقانت مهر  کمتر میکنی

تاج میبخشی  بدین  دیوانگان  بی هنر 

        لیک اهل  عشق  و مستی  را نگون سر میکنی

من  نمیگویم که خوبم  لیک  این اعداچرا 

       هر چه میگویند تو هرروز  باور  میکنی

 نازنینان را چرا  از  خانه بیرون میکنی   

     نا  کسان را  در  قبا  و  جیب  پر  زر  میکنی 

من  نفهمیدم خدایی؟  بیخدایی ؟ ناخدا ؟    

        بس که میگویی و  انگه گوشها کرمیکنی

 فتنه گر  گر  نیستی  بر جان  بیماران  متاز

     گه  دوا می  اوری  گه حال  بدتر  میکنی 

 

 

 



...

طبقه بندی: بدون دسته
نوشته شده در تاریخ شنبه دهم فروردین 1398 توسط مهرداد عزیز آبادی | یک نظر
مرجع دریافت ابزار و قالب وبلاگ
By Ashoora.ir & Blog Skin
قالب وبلاگ